Knuffelverplichting

Dit is mijn oplossing voor alles.

Ik las dat in Disneyland de kinderen mogen bepalen hoe lang het knuffelen met een mascotte duurt. Mickey Mouse mag pas loslaten als het kind dat doet.

Ik moest hieraan denken toen ik vorige week met mijn zoontje in een vakantiepark met zo’n mascotte zat. Ja, Bollo de Beer. En ja, dat vonden wij leuk. Heel erg leuk zelfs. Het kan me niet schelen hoe suf en kleinburgelijk het is. Er is niks fijners dan je kind vrolijk te zien spelen terwijl je zelf - prijs de Heer - rustig een bakkie kan drinken.

Goed, die mascotte. Na één ontmoeting met Bollo was mijn zoon fan, dus wij gingen ook elke dag naar de ‘meet & greet’ met de beer. Ik ging erop letten, en inderdaad: ook deze mascotte volgde het tempo van de kinderen. Dat betekende dat hij de ene keer alleen zwaaide naar een kind, maar soms ook in een innig lange knuffel aan de grond genageld stond. Ik vond het zo slim en lief, deze wijze regel. Kunnen we die niet vaker toepassen in het leven?

Weekdier

Want we kunnen veel van ze leren: peuters zijn van nature uitstekende knuffelaars. Als ik ‘s ochtends wakker wordt wordt ik bedolven door spekkige kinderbeentjes en armpjes. Stilliggen kan hij nog niet, maar ik geniet nu eenmaal van de capriolende peuter die zijn moeder als klimrek/springkussen gebruikt en die hele gore snotzoenen geeft.

Maar ook de peutertjes onderling krijgen het knuffelen goed onder de knie. De high-fives maken steeds vaker plaats voor innige omhelzingen waarvan ik direct een volschietend weekdier wordt.

NEE

De andere kant van de medaille is er ook. Als ik zelf om een knuffel vraag roept hij niet zelden NEE! Om vervolgens giechelend weg te rennen en lekker te gaan spelen. Dat is het lot van de ouder. Want net zoals voor de mascotte geldt dit ook voor ons: het kind bepaalt, niet de ouder. En zo hoort het.

Maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Zo kwam ik afgelopen weekend terug van vakantie. Na een week in een knus huisje op de Veluwe, waarin we samen ‘s avonds eindeloos de maan en de sterren en de bomen bewonderden. Waar mijn kind als een bolletje geluk vandaan kwam, begon het gewone leven weer. Ik zette de tv maar eens aan. En in de stad waar wij wonen zag ik hoe haatdragende relschoppers de boel kort en klein sloegen. De rillingen liepen over m’n rug.

Samen naar de sterren kijken

Hechtingsfiguren

Wie wel eens naar het programma Dream School heeft gekeken ziet dat die ettertjes nooit “probleemjongeren” worden omdat het nu eenmaal rotkinderen zijn. Ze hebben stuk voor stuk hun portie ellende gehad in de vroege jeugd. Moeilijke relatie met de vader, gezin in de schulden, ouder met drugsgebruik, van pleeggezin naar pleeggezin gesleept worden. Of in mijn woorden: te weinig geknuffeld.

Ik vind dat we in een enge tijd leven. En wie hier precies schuldig aan is en wat de grondoorzaken zijn, daar verschillen de meningen nogal explosief over. Maar ik kan me niet voorstellen dat een kind dat in z’n jonge jaren veelvuldig is geknuffeld door z’n “hechtingsfiguren” later zo’n relschopper wordt. En ik ben er heilig van overtuigd dat veilig gehechte kinderen later nooit dictator of oorlogsmisdadiger zullen worden.

Open armen

“Het opvoeden gebeurt in de eerste vijf jaar, daarna is het consolideren.” Dit zei ooit een groot denker (mijn beste vriendin). En ik geloof dat ze gelijk heeft. Leer een kind in z’n vroege jaren dat hij altijd op je kan bouwen, en je legt een levenslange basis voor een gebalanceerde, zelfverzekerd, respectvol mens.

Mijn gedachte na alles wat er gebeurt in de wereld ? Er moet meer geknuffeld worden. Verplicht voor ouders: iedere dag, met open armen je kinderen toelaten, óók als je door je (peuter)puber wordt afgebekt, afgesnauwd of uitgelachen. En nooit loslaten voordat zij dat doen. Je kind en de wereld zullen je er later dankbaar voor zijn.